الکساندر مک کویین طراح لباس

الکساندر مک کویین طراح لباس (زاده ۱۷ مارس ۱۹۶۹ – درگذشته ۱۱ فوریه ۲۰۱۰) یک طراح مد و شیک پوش بریتانیایی بود. او برچسب الکساندر مک کوئین خود را در سال 1992 تأسیس کرد و از سال 1996 تا 2001 طراح اصلی Givenchy بود. دستاوردهای او در زمینه مد، چهار جایزه طراح سال بریتانیا (1996، 1997، 2001 و 2003) و همچنین جایزه طراح بین المللی سال CFDA در سال 2003 را برای او به ارمغان آورد.مک کوئین در سال 2010 در سن 40 سالگی در خانه اش در میفرِ لندن، اندکی پس از مرگ مادرش، در اثر خودکشی درگذشت.

تحصیلات در حوزه ی مد و پوشاک الکساندر مک کویین:

الکساندر مک کویین طراح لباس قبل از تحصیل در رشته مد و شروع حرفه ای به عنوان طراح، پیشینه ای در خیاطی داشت. مجموعه فارغ التحصیلی کارشناسی ارشد او توجه ویرایشگر مد ایزابلا بلو را به خود جلب کرد که حامی او شد. طرح‌های اولیه مک‌کوئین، به‌ویژه شلوارهای کاملاً کم‌ترش «بامستر»، او را به‌عنوان کودکی وحشتناک در مد بریتانیایی به رسمیت شناخت. در سال 2000، مک کوئین 51 درصد از شرکت خود را به گروه گوچی فروخت که بوتیک هایی را برای برچسب او در سراسر جهان تأسیس کرد و دامنه محصولات خود را گسترش داد. او در طول فعالیت حرفه ای خود، در مجموع 36 مجموعه برای برند خود طراحی کرد، از جمله مجموعه فارغ التحصیلی و مجموعه نهایی ناتمام. پس از مرگ او، سارا برتون، همکار قدیمی او، مدیر خلاقیت لیبل او شد.

alexander mcqueen
الکساندر مک کویین 
طراح لباس

ورود تخیلات و پرفورمنس درفشن شوهایش :

به عنوان یک طراح، مک کوئین به خاطر خیاطی تیز، تاریخ گرایی، و طرح های تخیلی که اغلب به طرح های بحث برانگیز نزدیک می شد، شهرت داشت. او موضوعاتی مانند رمانتیسم، جنسیت و مرگ را بررسی کرد و بسیاری از مجموعه ها دارای عناصر اتوبیوگرافیک بودند. از معروف‌ترین طرح‌های فردی او می‌توان به بامستر، روسری جمجمه و کفش‌های آرمادیلو اشاره کرد. نمایش های کت واک مک کوئین به خاطر درام و نمایشی بودنشان مورد توجه قرار می گرفتند و اغلب با عناصری از هنر پرفورمنس پایان می یافتند، مانند رنگ آمیزی مدل توسط روبات ها (شماره 13، بهار/تابستان 1999)، یا یک توهم در اندازه واقعی کیت ماس. (بیوه های کالودن، پاییز/زمستان 2006).

میراث الکساندر مک کویین طراح لباس در مد و فرهنگ گسترده است. طرح های او در دو نمایشگاه گذشته نگر به نمایش گذاشته شد: الکساندر مک کوئین: زیبایی وحشی (2011 و 2015) و لی الکساندر مک کوئین: ذهن، اسطوره، موز (2022). او همچنان موضوع تحلیل‌های ژورنالیستی و دانشگاهی است، از جمله کتاب خدایان و پادشاهان (2015) توسط روزنامه‌نگار مد دانا توماس و فیلم مستند مک‌کوئین (2018).

سنین جوانی و تحصیل در حوزه ی مد و فشن:

الکساندر مک کویین طراح لباس در 17 مارس 1969 در بیمارستان دانشگاه لویشم در لویشم لندن، از رونالد و جویس مک کوئین، کوچکترین فرزند از شش فرزند متولد شد. پدر اسکاتلندی او به عنوان راننده تاکسی کار می کرد و مادرش معلم علوم اجتماعی بود. گزارش شد که او در یک آپارتمان شورایی بزرگ شد، اما، در واقع، مک کوئینز در اولین سال زندگی خود به خانه ای تراس دار در استراتفورد نقل مکان کرد. مک کوئین قبل از رفتن به مدرسه Rokeby در مدرسه ابتدایی Carpenters Road شرکت کرد.

او از کودکی به لباس علاقه داشت. مک کوئین به عنوان کوچکترین از شش فرزند، با ساختن لباس برای سه خواهرش، شروع به آزمایش مد کرد. اولین خاطره مد او به زمانی برمی گردد که او تنها سه سال داشت و لباسی را روی دیوار خانه خانوادگی خود در شرق لندن کشید. او همچنین شیفته پرندگان بود و عضو باشگاه پرنده شناسان جوان بود. بعدها، در حرفه حرفه ای خود، اغلب از پرندگان به عنوان نقوش در طراحی های خود استفاده می کرد.

دوران جوانی مک کویین:

الکساندر مک کویین طراح لباس در سال 1985 در سن 16 سالگی مدرسه را با تنها یک سطح O در هنر ترک کرد و یک دوره خیاطی را در کالج نیوهام گذراند. او پیش از پیوستن به Gieves & Hawkes به عنوان برشگر الگو برای مدت کوتاهی، به مدت دو سال در زمینه کت دوزی با خیاطان Savile Row خدمت کرد. Row به او کمک کرد تا در دنیای مد به عنوان یک متخصص در ایجاد ظاهری بی عیب و نقص در دنیای مد شهرت پیدا کند. مک‌کوئین بعداً ادعا کرد که در آستر کت و شلوارهایی که برای شاهزاده چارلز ساخته شده بود، موارد زشتی دوخته بود، اگرچه بازخوانی کت و شلوارهای ساخته شده توسط اندرسون و شپرد برای بررسی، هیچ مدرکی در این مورد پیدا نکرد.

لباس هایی که برای تاتر طراحی لباس:

پس از ساویل رو، او مدت کوتاهی برای بازیگران تئاتر فرشتگان و برمن ها کار کرد و برای نمایش هایی مانند Les Misérables لباس می ساخت. در سال 1989، در سن 20 سالگی، توسط کوجی تاتسونو، طراح تجربی مستقر در مایفر، استخدام شد. او ابتدا به عنوان یک برش الگو قبل از اینکه وارد تولید لباس شود، کار کرد. مدت کوتاهی پس از آن، او به برند مد Red or Dead رفت و زیر نظر طراح جان مک کیتریک کار کرد.در اینجا او تجربه ای با لباس های فتیش به دست آورد.

هنگامی که McKitterick Red or Dead را در اوایل سال 1990 ترک کرد تا لیبل خود را راه اندازی کند، مک کوئین را استخدام کرد. در این زمان، مک کوئین علاقه مند به تبدیل شدن به یک طراح بود، و مک کیتریک به او توصیه کرد که برای کارآموزی در ایتالیا، که در آن زمان مرکز دنیای مد بود، تلاش کند.در بهار 1990، مک کوئین به میلان، ایتالیا رفت.

او هیچ پیشنهاد شغلی ثابتی نداشت، اما بر اساس نمونه کارها و تجربه خیاطی خود، موقعیتی را نزد رومئو گیگلی به دست آورد. او در ژوئیه 1990 از استودیوی Gigli استعفا داد و تا اوت همان سال به لندن – و لیبل McKitterick – بازگشت.

مک کویین به دنبال رشد و پیشرفت و ارتقای خود:

مک کوئین هنوز تشنه کسب اطلاعات بیشتر در مورد طراحی لباس بود، بنابراین مک کیتریک به او پیشنهاد داد که بابی هیلسون، رئیس دوره کارشناسی ارشد مد در مدرسه هنر لندن سنترال سنت مارتینز (CSM) را ببیند.مک کوئین در CSM با انبوهی از نمونه لباس‌ها و بدون قرار ملاقات حضور یافت و به دنبال شغلی برای آموزش برش الگو بود. هیلسون او را برای این کار خیلی جوان می‌دانست، اما بر اساس قدرت مجموعه‌اش، و علی‌رغم فقدان صلاحیت‌های رسمی، مک‌کوئین را در دوره هجده ماهه طراحی مد در سطح کارشناسی ارشد پذیرفت. او که قادر به پرداخت شهریه نبود، 4000 پوند از عمه‌اش رنه قرض گرفت تا آن را پوشش دهد.

مک کوئین در اکتبر 1990 در CSM شروع به کار کرد.

او تعدادی از همکاران آینده‌اش را در آنجا ملاقات کرد، از جمله Simon Ungless، دوست و بعداً هم اتاقی‌اش، و Fleet Bigwood، معلم چاپ در مدرسه. مک کوئین مدرک کارشناسی ارشد خود را در طراحی مد پس از ارائه مجموعه فارغ التحصیلی خود در هفته مد لندن در مارس 1992 دریافت کرد.این مجموعه، با عنوان جک چاک دهنده، قربانیان خود را ساقط می کند، به طور کامل توسط سردبیر مجله ایزابلا بلو خریداری شد. در روزهای اولیه کار مک کوئین، ایزابلا بلو با استفاده از سبک منحصر به فرد و مخاطبین خود برای کمک به مک کوئین راه را هموار کرد. او از بسیاری جهات مربی او بود که به یک دوستی نزدیک تبدیل شد.

گفته می‌شود که Blow مک‌کوئین را متقاعد کرده است که از نام میانی خود الکساندر استفاده کند که متعاقباً حرفه مد خود را آغاز کرد.پیشنهاد دیگر این بود که او از نام میانی خود استفاده کرد تا مزایای بیکاری خود را که برای آن ثبت نام کرده بود در حالی که هنوز یک طراح جوان مبارز به نام لی مک کوئین بود، از دست ندهد. مک کوئین گفته بود که در اوایل کارش از عکاسی امتناع می‌کرد، زیرا نمی‌خواست در دفتر dole شناخته شود.

در مستند 2018 مک کوئین، دوست پسر و دستیار طراح او در روزهای اولیه، اندرو گرووز، گفت که مک کوئین دیکته کرده است که فقط می توانند او را از پشت نشان دهند تا شناسایی نشود و مزایای بیکاری خود را از دست ندهد – تنها وسیله درآمد قابل توجه او در آن زمان.

در سال 1992، مک کوئین لیبل شخصی خود را راه اندازی کرد و مدتی در زیرزمین خانه Blow در بلگراویا زندگی کرد.

ساخت برند شخصی مک کویین:

در حالی که در حال بازسازی بود.

در سال 1993، او به میدان هاکستون نقل مکان کرد، منطقه ای که همچنین طراحان جدید دیگری از جمله حسین چالایان و پاوریک سوینی را در خود جای داده بود.

اولین مجموعه او پس از فارغ التحصیلی، راننده تاکسی (پاییز/زمستان 1993)، از فیلم مارتین اسکورسیزی به همین نام در سال 1976 الهام گرفته شد. در هفته مد لندن در مارس 1993 روی یک قفسه لباس در اتاق کوچکی در هتل ریتز ارائه شد.

مک کوئین یکی از شش طراح جوانی بود که در آن فصل توسط شورای مد بریتانیا حمایت مالی شد. راننده تاکسی شاهد معرفی “bumster” بود، یک شلوار بسیار کم قد که مک کوئین بارها و بارها به آن بازگشت.با این مجموعه، مک کوئین تمرین اولیه خود را در دوختن قفل موهای خود به صورت پرسپکس روی لباس ها آغاز کرد تا به عنوان برچسب او باشد. وقتی نمایشگاه بسته شد، مک کوئین اقلام را در کیسه های سطل زباله جمع کرد و به باشگاه رفت. او کیسه ها را پشت یک چماق گذاشت، شروع به نوشیدن کرد و بلافاصله آنها را فراموش کرد. هنگامی که او روز بعد بازگشت، کل مجموعه از بین رفته بود. چیزی از این مجموعه باقی نمانده است.

نمایش های اولیه باند:

تجاوز به عنف کوهستانی، پاییز / زمستان 1995-1996
چهارمین نمایش باند مک کوئین برای مجموعه پاییز/زمستان سال 1995 مک کوئین را مورد توجه جهانیان قرار داد. این مجموعه با عنوان تجاوز به عنف Highland که به پاکسازی هایلند اسکاتلند اشاره دارد، بحث برانگیز بود. برخی از مدل‌ها در باند فرودگاه لباس‌های بریده‌شده و پاره‌شده و توری پاره‌شده با پاشیده شدن خون تقلبی می‌پوشیدند. منتقدان آن را به عنوان درباره زنانی که مورد تجاوز جنسی قرار می‌گرفتند تعبیر کرده‌اند و آنچه را که به عنوان زن‌ستیزی و زرق و برق‌آمیز بودن تجاوز می‌دیدند، مورد انتقاد قرار دادند. مک کوئین با چنین تفسیری مخالفت کرد و استدلال کرد که این تفسیر به «تجاوز انگلیسی به اسکاتلند» اشاره دارد و هدف آن مقابله با تصویر رمانتیک دیگر طراحان از فرهنگ اسکاتلند است. در مورد اتهام زن ستیزی، او گفت که هدف او قدرت بخشیدن به زنان و ترس مردم از زنانی است که او لباس می پوشد.

کت 1996:

طراحی شده برای دیوید بووی، که در آلبوم و تور زمینی او استفاده شده است
مک کوئین با The Hunger (بهار/تابستان 1996) و دانته (پاییز/زمستان 1996) به تجاوز به عنف هایلند ادامه داد. دانته بیشتر شهرت بین المللی خود را افزایش داد و این مجموعه دو بار به نمایش درآمد. ابتدا در چرچ مسیح، اسپیتالفیلدز، لندن، بعداً در کنیسه ای در نیویورک که هر دو با حضور جمعیت زیادی مشتاق حضور داشتند.مک کوئین اولین جایزه طراح سال بریتانیا را در سال 1996 دریافت کرد.

قرار ملاقات با جیوانشی:

الکساندر مک کوئین برای کت و شلوار «بلید رانر» پاییز 1998 جیوانچی.
مک کوئین در سال 1996 به عنوان طراح اصلی Givenchy منصوب شد تا جانشین جان گالیانو شود که به دیور نقل مکان کرده بود. هوبرت دو ژیوانشی، بنیانگذار این برند که به خاطر لباس‌های زیبایش شناخته می‌شود، از انتصاب مک کوئین انتقاد کرد و آن را به عنوان یک “فاجعه کامل” توصیف کرد.

مک کوئین به نوبه خود پس از ورود به Givenchy به بنیانگذار او توهین کرد و او را “بی ربط” خواند. اولین نمایش مک کوئین برای Givenchy، بهار تابستان 1997، طرح های طلایی و سفید الهام گرفته از اساطیر یونان را به نمایش گذاشت. اگرچه این مجموعه زیبا بود، اما این مجموعه توسط برخی از منتقدان شکست خورده بود، برخلاف ستایش هایی که از اولین مجموعه جان گالیانو برای دیور انجام شد.خود مک کوئین در اکتبر 1997 به ووگ گفت که این مجموعه “چرند” است. مک کوئین طرح های خود را در Givenchy کمرنگ کرده بود، اگرچه او همچنان به طغیانگری خود ادامه می داد. طرح‌های Givenchy منتشر شده توسط Vogue Patterns در این دوره ممکن است به طراح فقید نسبت داده شود.

رابطه مک کوئین با ژیوانچی پرتنش بود و او در مارس 2001 پس از پایان قراردادش، آنجا را ترک کرد و مک کوئین استدلال کرد که جیوانچی شروع به “محدود کردن” خلاقیت او کرده است.

انتخاب لباس از شماره 13:


یک نمایش کت واک که مورد توجه گسترده رسانه ها قرار گرفت، مجموعه شماره 13 بهار/تابستان 99 بود (این سیزدهمین مجموعه او بود)، که در انباری در لندن در 27 سپتامبر 1998 برگزار شد. این نمایش از ویلیام موریس و هنر و صنایع دستی الهام گرفت. جنبش، با توجه به صنایع دستی.برخی از لباس‌ها دارای گلدوزی‌های الهام‌گرفته از موریس بودند، و در این نمایش، ایمی مولینز، دو عضو قطع عضو، در یک جفت پای مصنوعی که به‌خوبی با دست در خاکستر حک شده بود، حضور داشت. با این حال، پایان نمایش، نقطه مقابلی برای اخلاق ضدصنعتی جنبش هنر و صنایع دستی بود. شالوم هارلو را با لباسی سفید که توسط دو بازوی روباتیک یک کارخانه خودروسازی به رنگ زرد و مشکی رنگ آمیزی شده بود، نمایش داده شد. این یکی از به یاد ماندنی ترین فینال های تاریخ مد محسوب می شود.

مجموعه پاییز/زمستان 99 زیر، The Overlook (با عنوان هتل Overlook از فیلم استنلی کوبریک The Shining) صحنه‌های برفی زمستانی با اسکیت‌بازان را به نمایش گذاشت و لباس‌هایی را بیشتر به رنگ‌های سفید و خاکستری ارائه کرد.[84] یک خلاقیت قابل توجه در این نمایشگاه، کرست مارپیچ بود که با همکاری جواهرساز Shaun Leane ساخته شد، که همچنین بسیاری از قطعات دیگر را برای مک کوئین ساخت، از جمله یک کرست ستون فقرات (بدون عنوان بهار/تابستان 1998) و یک یاشمک از آلومینیوم و کریستال (چشم، بهار/تابستان). 2000).کرست کویل، بسط ایده یک قطعه گردن حلقه‌دار ساخته شده توسط Leane برای It’s a Jungle Out There، از حلقه‌های آلومینیومی ساخته شد. در سال 2017 به قیمت 807000 دلار فروخته شد.

مک کوئین اولین نمایش باند خود را در نیویورک در سال 1999 با عنوان چشم (بهار/تابستان 2000) برگزار کرد. موضوع مربوط به رابطه غرب با اسلام بود و طرح‌هایی را به نمایش می‌گذاشت که نسخه‌ای از لباس سنتی اسلامی بود که با استقبال ضعیف منتقدان مواجه شد. این نمایش با مدل هایی با نقاب و برقع که بر بالای سنبله هایی که بیرون از آب ظاهر شده بودند، به پایان رسید.

مشهرترین و دراماتیک ترین نمایش های الکساندر مک کویین طراح لباس:

یکی از مشهورترین و دراماتیک‌ترین نمایش‌های مک‌کوئین، مجموعه بهار/تابستان او در سال 2001 بود که به نام Voss از شهر نروژی معروف به‌خاطر زیستگاه حیات‌وحشش نام‌گذاری شد. طبیعت در مواد طبیعی استفاده شده در برخی از لباس‌های او مانند پرهای شترمرغ منعکس شد، اما لباس‌های غیرعادی‌تر از تیغ صدف و صدف صدف بود.

تابلوی قطعه مرکزی که بر نمایش غالب بود یک جعبه شیشه ای تیره بزرگ در یک جعبه شیشه ای بزرگتر بود. داخل محفظه شیشه‌ای تیره داخلی، فضای داخلی پر از پروانه بود و در مرکز، یک مدل برهنه روی تخت‌شلختی قرار داشت که صورتش با ماسک گاز پوشیده شده بود.

تابلو زمانی نمایان شد که دیوارهای شیشه‌ای جعبه داخلی در اواخر نمایش از بین رفت و به زمین کوبید. مک کوئین گفت که این تابلو بر اساس آسایشگاه تصویری جوئل پیتر ویتکین بود.مدلی که مک کوئین به عنوان مرکز نمایش انتخاب کرد، نویسنده بریتانیایی میشل اولی بود. نیک نایت عکاس مد بریتانیایی درباره نمایش VOSS در وبلاگ SHOWstudio.com خود گفت: “این احتمالاً یکی از بهترین قطعات تئاتر مد بوده است که تا به حال شاهد بوده ام.”

از آنجایی که اتاق بیرون جعبه روشن بود و داخل جعبه قبل از شروع نمایش روشن نبود، دیوارهای شیشه ای به صورت آینه های بزرگ ظاهر می شدند، به طوری که تماشاگران نشسته فقط انعکاس خودشان را می دیدند. الکساندر مک کوئین بعداً افکار خود را در مورد ایده استفاده شده در VOSS برای وادار کردن مخاطبانش به انعکاس خود در دیوارهای آینه ای بیش از یک ساعت قبل از شروع نمایش توضیح داد:

“ها! من واقعاً از این بابت خوشحال بودم. داشتم آن را روی مانیتور نگاه می کردم، همه سعی می کردند به خودشان نگاه نکنند. این کار عالی در صنعت مد بود – آن را به آنها برگردان! خدایا، من نمایش های عجیب و غریب داشت.

مشارکت با برند گوچی:

دختری که در درخت زندگی می کرد پاییز/زمستان 2008
قبل از اینکه قراردادش با Givenchy تمام شود، مک کوئین قراردادی را با رقیب Givenchy، Gucci در سال 2000 امضا کرد و به Givenchy جرات داد تا او را اخراج کند. گوچی 51 درصد از شرکت مک کوئین را خریداری کرد و مک کوئین همچنان مدیر خلاق آن باقی ماند، و این معامله به مک کوئین اجازه داد تا برچسب الکساندر مک کوئین خود را گسترش دهد. در سال‌های بعد تعدادی از بوتیک‌های الکساندر مک‌کوئین در شهرهای سرتاسر جهان افتتاح شد و این برچسب به عطر، عینک و لوازم جانبی، مربی‌ها و همچنین خط تولید لباس‌های مردانه گسترش یافت.

مک کوئین به ارائه نمایش های باند خود به شیوه ای غیر متعارف که به خاطر آن شناخته شده بود، ادامه داد.

نمایش پاییز 2001، آخرین نمایش او در لندن قبل از نقل مکان به پاریس، شامل یک چرخ و فلک با مدل هایی با آرایش دلقک بود که در امتداد اسکلت طلایی کشیده بودند؛ مجموعه Supercalifragilisticexpialidocious پاییز/زمستان 2002 نشان داده شد.

با گرگ‌های زنده در قفس و شنل سیاه چتر نجات با الهام از تیم برتون؛ اسکنرهای پاییز/زمستان 2003 در یک زمین بایر برفی با مدل‌هایی که در امتداد یک تونل باد راه می‌رفتند ارائه شد؛ و پاییز. نمایش سال 2004 اجرای مجدد صحنه‌های رقص فیلم سیدنی پولاک آنها به اسب‌ها شلیک می‌کنند، اینطور نیست؟، طراحی شده برای نمایش توسط مایکل کلارک. برای مجموعه بهار 2005 It’s Only a Game، او یک بازی شطرنج انسانی را ارائه کرد، و نمایش پاییز سال 2006 او Widows of Culloden، یک توهم در اندازه واقعی از کیت ماس، یک سوپرمدل انگلیسی، با لباس هایی از پارچه های مواج را به نمایش گذاشت.

مک کوئین همچنین به دلیل استفاده از جمجمه در طراحی های خود شناخته شد. روسری با نقش جمجمه، که برای اولین بار در مجموعه بهار/تابستان Irere در سال 2003 ظاهر شد، به یکی از ضروریات افراد مشهور تبدیل شد و در سراسر جهان کپی شد.

PARIS – MARCH 10: Models walk down the catwalk during the Alexander McQueen Ready-to-Wear A/W 2009 fashion show during Paris Fashion Week at POPB on March 10, 2009 in Paris, France. (Photo by Pascal Le Segretain/Getty Images)

اگرچه مک‌کوئین لباس‌های مردانه را در بسیاری از نمایش‌های کت‌واک قبلی‌اش، برای مثال بهار/تابستان 98، گنجانده بود، تنها در سال 2004 بود که مجموعه‌ای از لباس‌های مردانه مجزا با اولین نمایش لباس مردانه‌اش در رویداد لباس مردانه میلان معرفی شد. او در سال 2004 به عنوان طراح سال مجله GQ انتخاب شد.

کامیلا بل در لباسی از مک کوئین (بهار/تابستان 2009)، در فهرست “100 لباس برتر دهه” توسط مجله InStyle.
در سال 2007، مک کوئین مجموعه بهار 2008 خود، La Dame Bleue را به ایزابلا بلو، که در اوایل همان سال بر اثر خودکشی درگذشت، تقدیم کرد. این نمایش شامل آثاری از همکار دیرینه او فیلیپ تریسی، یکی دیگر از مشمولان بلو بود. این مجموعه تم پرنده ای داشت و لباس هایی با رنگ های روشن و پر داشت.

مک کوئین مجموعه ای با استقبال خوب، دختری که در درخت زندگی می کرد، برای پاییز/زمستان 2008 تولید کرد. این مجموعه بر اساس داستانی بود که مک کوئین درباره دختری وحشی ساخته بود که روی درخت زندگی می کرد اما تبدیل به یک شاهزاده خانم شد و با یک شاهزاده ازدواج کرد تا تبدیل به یک شاهزاده شود. یک ملکه. او از ملکه های انگلستان و راج و امپراتوری بریتانیا الهام گرفت تا مجموعه ای رمانتیک و سلطنتی ایجاد کند. نیمه اول نمایش روی لباس‌های تزئینی تیره روی کت‌های کوچک متمرکز بود که در نیمه دوم سبک‌تر و مجلل‌تر شدند.

مجموعه بهار/تابستان 2009، تمایز طبیعی انتخاب غیرطبیعی، از چارلز داروین الهام گرفته شده است که خالق نظریه انتخاب طبیعی و تأثیر انقلاب صنعتی بر طبیعت بود. در باند فرودگاهی پر از حیوانات تاکسیدرمی شده ارائه شد. این نمایش لباس‌های ساختار یافته‌ای را ارائه می‌کرد که دارای چاپ‌هایی با تصاویری از مواد طبیعی، و همچنین لباس‌های بدنه کریستالی و لباس‌های شیشه‌ای زنگوله بود.

در سال 2009، مک کوئین همچنین با رقصنده سیلو گیلم، کارگردان رابرت لیپج و طراح رقص راسل مالیفانت، طراحی کمد لباس برای نمایش تئاتر “Eonnagata” که برای اولین بار در تئاتر Sadler’s Wells در لندن اجرا شد، همکاری کرد.

آتلانتیس افلاطون

لباس و شلوار لی از آتلانتیس افلاطون. ماکت کفش آرمادیلو و روسری توسط مایکل اشمیت (2021).
آخرین حضور الکساندر مک کوئین در یک شو مد در آتلانتیس افلاطون بود که در هفته مد پاریس در 6 اکتبر 2009 ارائه شد. این مجموعه بهار/تابستان 2010 از طبیعت و مانیفست پس از انسان الهام گرفته شده است که شامل 46 قیافه کامل با طرح های موجودات دریایی و خزندگان است. . مک کوئین دو دوربین بزرگ روی باند فرودگاه نصب کرد که هر دو به جلو و عقب حرکت کردند و کل برنامه را به صورت زنده در SHOWstudio مستند و پخش کردند. آتلانتیس افلاطون اولین نمایش مد توسط هر طراح بود که به صورت زنده از طریق اینترنت پخش شد، اگرچه وب سایت پخش آن پس از توئیت لیدی گاگا در مورد نمایش قبل از شروع از کار افتاد.

این نمایش با ویدئویی از راکل زیمرمن آغاز شد که برهنه روی شن دراز کشیده بود و مارهایی روی بدنش داشتند. نمایش مد و مجموعه به نظریه تکامل چارلز داروین می پردازد.

و همچنین مسائل کنونی گرمایش جهانی. این مجموعه فانتزی که از جزیره افلاطون که در دریا غرق شده نامگذاری شده است، آینده‌ای را متصور بود که در آن انسان‌ها مجبور می‌شوند از زندگی در خشکی به زندگی در آب تبدیل شوند تا زنده بمانند.

طرح رنگ در طول نمایش از سبز و قهوه ای (خشکی) به آبی و آکوا (اقیانوسی) تغییر کرد. مدل‌ها ظاهری آندروژنی (که نشان‌دهنده مضامین تکاملی مک‌کوئین است) و همچنین دارای ویژگی‌های پسا انسانی بودند. این چاپ ها از خزنده به نقش موجودات آبی مانند چتر دریایی و خرس تغییر یافت. سایه های نهایی این مجموعه به مدل ها ویژگی های دریایی می بخشید، در حالی که کفش آرمادیلو با امضای مک کوئین نیز ظاهر پای آناتومیک مدل ها را متحول کرد. آتلانتیس افلاطون روش دیگری بود که در آن مک کوئین مد را با تکنولوژی ادغام کرد.پایان نمایش با اولین تک آهنگ لیدی گاگا “Bad Romance” همراه بود.

نمایش نهایی

در زمان مرگ الکساندر مک کوئین، او 16 قطعه داشت که هشتاد درصد برای مجموعه پاییز/زمستان او تمام شده بود. این لباس‌ها توسط تیم طراحی او تکمیل شد و در هفت ارائه به گروه‌های کوچکی از مخاطبان دعوت شده ویژه نشان داده شد. این مجموعه، با عنوان غیررسمی فرشتگان و شیاطین، برای اولین بار در هفته مد پاریس در 8 مارس 2010، به تعدادی منتخب از سردبیران مد در سالنی آینه کاری شده و طلاکاری شده در هتل د کلرمون-تونر قرن هجدهم نمایش داده شد. برخی از ویراستاران مد گفتند که تماشای این نمایش سخت بود، زیرا نشان می داد که مک کوئین چگونه به زندگی پس از مرگ وسواس دارد.

لباس های ارائه شده ظاهری قرون وسطایی و مذهبی داشت. رنگ های اصلی که به طور مکرر مورد استفاده قرار می گرفتند قرمز، طلایی و نقره ای با گلدوزی دقیق بودند. آخرین لباس ارائه شده دارای کتی از پرهای طلایی است (سمت چپ نشان داده شده است). مدل‌های او برای نشان دادن عشق او به تصاویر نمایشی مورد استفاده قرار گرفتند. خانه مد مک کوئین در بیانیه ای که همراه با این مجموعه منتشر شد، گفت: «هر قطعه مانند او منحصر به فرد است».

پس از اینکه مالک شرکت گوچی تایید کرد که این برند ادامه خواهد داشت، دستیار بلندمدت مک کوئین سارا برتون به عنوان مدیر خلاق جدید الکساندر مک کوئین در می 2010 نامگذاری شد.در سپتامبر 2010، برتون اولین مجموعه لباس زنانه خود را در پاریس ارائه کرد.

جوایز و افتخارات طراح لباس پر افتخار مک کویین:

برخی از دستاوردهای مک کوئین شامل یکی از جوانترین طراحانی بود که به عنوان “طراح بریتانیایی سال” دست یافت که چهار بار بین سالهای 1996 و 2003 برنده شد. شورای طراحان مد در سال 2003.

الکساندر مک کویین طراح لباس با آوردن درام و ولخرجی به راهروها اعتبار دارد. او از فناوری و نوآوری جدید استفاده کرد تا پیچ و تاب متفاوتی به نمایش‌های خود بیافزاید و اغلب تماشاگران را شوکه و شگفت‌زده کرد. سیلوئت هایی که او خلق کرده است برای افزودن حس فانتزی و شورش به مد اعتبار دارد.


فهرست کالکشن های الکساندر مک کوئین:


مک کوئین در طول دوران حرفه ای خود، 36 مجموعه لباس زنانه را تحت عنوان مد معروف خود طراحی کرد، از جمله کلکسیون دوره تحصیلات تکمیلی و مجموعه نهایی ناتمامش. در مجموعه‌های قبلی‌اش، او گاهی اوقات لباس‌های مردانه ارائه می‌کرد یا مدل‌های مرد را در نمایشگاه‌ها راه می‌رفت، اما برچسب او تا سال 2004 خط تولید لباس‌های مردانه معمولی نداشت.

لباس پروانه ای، بهار و تابستان 2008
مجموعه کت واک لباس اصلی زنانه:
1992 مجموعه فارغ التحصیلان – جک چاک دهنده قربانیان خود را ساقط می کند
پاییز/زمستان 1993 – راننده تاکسی
بهار/تابستان 1994 – نیهیلیسم
پاییز/زمستان 1994 – Banshee
بهار/تابستان 1995 – پرندگان
پاییز/زمستان 1995 – تجاوز به عنف کوهستانی
بهار/تابستان 1996 – گرسنگی
پاییز/زمستان 1996 – دانته
بهار/تابستان 1997 – Bellmer La Poupee
پاییز/زمستان 1997 – اینجا جنگلی است
بهار/تابستان 1998 – بدون عنوان (در اصل The Golden Shower)[149]
پاییز/زمستان 1998 – جوآن
بهار/تابستان 1999 – شماره 13
پاییز/زمستان 1999 – چشم انداز
بهار/تابستان 2000 – چشم
پاییز/زمستان 2000 – اشو
بهار/تابستان 2001 – Voss
پاییز/زمستان 2001 – چه اتفاقی خوشایند
بهار/تابستان 2002 – رقص گاو نر پیچ خورده
پاییز/زمستان 2002 – Supercalifragilistic
بهار/تابستان 2003 – Irere
پاییز/زمستان 2003 – اسکنرها
بهار/تابستان 2004 – رهایی
پاییز/زمستان 2004 – Pantheon ad Lucem”
بهار/تابستان 2005 – این فقط یک بازی است
پاییز/زمستان 2005 – مردی که خیلی زیاد می دانست
بهار/تابستان 2006 – نپتون
پاییز/زمستان 2006 – بیوه های کولودن
بهار/تابستان 2007 – Sarabande
پاییز/زمستان 2007 – به یاد الیزابت هاو، سالم
بهار/تابستان 2008 – La Dame Bleue
پاییز/زمستان 2008 – دختری که در درخت زندگی می کرد
بهار/تابستان 2009 – تمایز طبیعی انتخاب غیر طبیعی
پاییز/زمستان 2009 – شاخ فراوانی
بهار/تابستان 2010 – آتلانتیس افلاطون
پاییز/زمستان 2010 – فرشتگان و شیاطین

مک کویین و فشن آیکون ها:

لباس زنگی طراحی شده توسط الکساندر مک کوئین از موزیک ویدیوی بیورک “Who Is It”
مک‌کوئین طرح‌های سفارشی را برای هنرمندان موسیقی دیوید بووی و بیورک ایجاد کرد که در جلد آلبوم و تورهای آن‌ها استفاده شد. لیدی گاگا چندین طرح مک کوئین، از جمله لباس نهایی آتلانتیس افلاطون را در ویدیوی خود برای “Bad Romance” پوشید.

یک لباس چرمی که توسط مک‌کوئین طراحی شده بود توسط جانت جکسون در نمایش نیمه‌تایم او در Super Bowl XXXVIII در سال 2004 پوشیده شد، که وقتی سینه‌اش برای مدت کوتاهی در حادثه‌ای که توسط جاستین تیمبرلیک به عنوان “عیب در کمد لباس” توصیف شد، جنجال ایجاد کرد.

در ادای احترام به الکساندر مک کویین طراح لباس پس از مرگش:

تقدیم یکی از طرفداران در فروشگاه الکساندر مک کویین طراح لباس پس از مرگ مک کوئین
بی بی سی گزارش داد که الکساندر مک کویین طراح لباس50000 پوند از دارایی خود را برای سگ های خانگی خود رزرو کرده بود تا آنها بتوانند تا پایان عمر در لوکس زندگی کنند. او همچنین 100000 پوند برای هر یک به چهار موسسه خیریه وصیت کرد. اینها شامل خانه سگ‌ها و گربه‌های Battersea در جنوب لندن، و موسسه خیریه صلیب آبی رفاه حیوانات در برفورد، آکسفوردشایر می‌شود.

در 16 فوریه 2010، لیدی گاگا، نوازنده پاپ و دوستش، اجرای آکوستیک و جاز تک آهنگ موفق خود “Telephone” را اجرا کرد و به “رقص در تاریکی” در جوایز بریت 2010 تبدیل شد. در طول اجرا، گاگا با تقدیم آهنگی به مک کوئین به او ادای احترام کرد. او همچنین پس از دریافت جایزه بهترین هنرمند بین المللی، بهترین زن بین المللی و بهترین آلبوم بین المللی مک کوئین را گرامی داشت. گاگا آهنگی را به او تقدیم کرد، با عنوان “مد عشق او”، در نسخه ویژه سومین آلبوم خود به نام Born This Way. مونیکا، خواننده R&B، موزیک ویدیوی سال 2010 خود را “Everything To Me” به مک کوئین تقدیم کرد. نوازندگان مختلف دیگری که با مک کوئین دوست و همکار بودند، پس از مرگ او ادای احترام کردند، از جمله کانیه وست، کورتنی لاو، و کیتی پری.

در مارس 2010، افراد مشهوری از جمله نائومی کمبل، کیت ماس ​​و آنابل نیلسون با پوشیدن لباس‌های «مانتا» متمایز مک‌کوئین به او ادای احترام کردند. لباس‌های «مانتا»، با الهام از تعطیلات غواصی که مک‌کوئین در سال 2009 به مالدیو رفت، از مجموعه «افلاطون آتلانتیس» مک‌کوئین در بهار و تابستان 2010 که در آن زمان در حال حاضر برای خرید در دسترس بود، آمده‌اند. لباس‌های «مانتا» توسط افراد مشهوری مانند دافنه گینس، نوت سیر، آنا پاکوین، و لیلی کول قبل از مرگ او پوشیده شده بود، و پس از اعلام مرگ او، با وجود قیمت‌هایی که از 2800 پوند شروع می‌شد، باقیمانده سهام فروخته شد.

در سال 2012، الکساندر مک کویین طراح لباس یکی از نمادهای فرهنگی بریتانیا بود که توسط هنرمند سر پیتر بلیک انتخاب شد تا در نسخه جدیدی از مشهورترین اثر هنری خود – گروهبان بیتلز – ظاهر شود. جلد آلبوم Pepper’s Lonely Hearts Club Band—برای تجلیل از شخصیت‌های فرهنگی بریتانیایی زندگی‌اش که بیشتر آنها را تحسین می‌کند. مک کوئین همچنین در دنیای محبوب MMO World of Warcraft ادای احترام می شود. یک NPC اختصاص داده شده به الکساندر مک کوئین وجود دارد که یک مربی خیاطی به نام الکساندرا مک کوئین است. این مربی همچنین تنها در طرف گروه ترکان و مغولان است که تلاش ویژه ای را برای پاکسازی پارچه انجام می دهد. لباسی طراحی شده توسط مک کوئین که بر روی تمبر پستی یادبود بریتانیا که توسط پست سلطنتی در سال 2012 به مناسبت بزرگداشت مد بریتانیایی بزرگ منتشر شد، برجسته شده است.

در سال 2016، یک اثر هنری مفهومی ساخته شده توسط تینا گورجانچ، این امکان را برای شرکت‌ها برای کپی رایت DNA یک انسان دیگر برجسته کرد. او یک سری از چرم خوک دباغی شده و خالکوبی شده ایجاد کرد تا شبیه پوست مک کوئین به نظر برسد. او حق اختراعاتی را برای روش خود برای تکثیر پوست مک کوئین در آزمایشگاه ثبت کرد و این

پتنت ها را همراه با مجموعه چرم به نمایش گذاشت. خانواده مک کوئین اظهار داشتند که استفاده از DNA او برای پروژه های مد را نمی پذیرند اما اذعان داشتند که این پروژه دقیقاً همان آزمایش مدی است که او از آن لذت می برد.

موزه ها و آثار الکساندر مک کویین طراح لباس:

موزه هنر متروپولیتن در شهر نیویورک میزبان نمایشگاهی از آثار مک کوئین پس از مرگ در سال 2011 با عنوان Savage Beauty بود.

صحنه سازی استادانه نمایشگاه شامل پایان های معماری منحصر به فرد و موسیقی متن برای هر اتاق است.علیرغم اینکه تنها سه ماه باز بود، یکی از محبوب ترین نمایشگاه ها در تاریخ موزه بود. این نمایشگاه آنقدر موفقیت آمیز بود که طرفداران و متخصصان صنعت الکساندر مک کوئین در سرتاسر جهان شروع به تجمع در Change.org کردند تا “لطفاً زیبایی وحشی الکساندر مک کوئین را یک نمایشگاه مسافرتی بسازید” تا برای الکساندر مک کویین طراح لباس افتخار ایجاد کند و ببیند که دیدگاه او به واقعیت تبدیل می شود: به اشتراک گذاشتن کار خود با کل جهان. این نمایشگاه سپس در موزه ویکتوریا و آلبرت لندن بین 14 مارس و 2 اوت 2015 ظاهر شد.

بیش از 480000 بلیت فروخت و آن را به محبوب ترین نمایشی تبدیل کرد که تا کنون در آن موزه اجرا شده است.

دومین نمایشگاه، لی الکساندر مک کوئین: ذهن، اسطوره، میوز، در موزه هنر لس آنجلس و گالری ملی ویکتوریا در سال 2022 به صحنه رفت. نسخه ای از این نمایشگاه نیز در موزه ملی هنرهای زیبای دو تولید شد. کبک در سال 2023 با نام Lee Alexander McQueen: l’art rencontre la mode. این طرح‌های مک‌کوئین را با هنر و اشیاء از مجموعه موزه کنار هم قرار داد تا بررسی کند که چگونه مجموعه آثار مک‌کوئین از منابع مختلف در سراسر تاریخ هنر استخراج شده است.

رسانه هایی در خصوص مک کویین:

مک کوئین موضوع چندین کتاب، هم زندگینامه و هم عکاسی بوده است. اولین بیوگرافی مهم خون زیر پوست (2015) توسط نویسنده اندرو ویلسون بود. خدایان و پادشاهان (2015) توسط روزنامه نگار مد، دانا توماس، زندگی و کار خود را در ارتباط با جان گالیانو، یکی دیگر از طراحان بریتانیایی جنجالی دهه 1990 مورد بحث قرار می دهد.

در فوریه 2015، در پنجمین سالگرد مرگ مک کوئین، نمایش الکساندر مک کویین طراح لباس جیمز فیلیپس به نمایش درآمد. نمایشنامه یک شب در لندن می گذرد و دختری را دنبال می کند که برای دزدیدن لباس وارد خانه طراح می شود و توسط مک کوئین دستگیر می شود. این تولید از نمایش های تخیلی او الهام گرفته و جان کایر کارگردانی آن را بر عهده داشته است. این توسط خواهر مک کوئین، جنت، به عنوان “وابسته به روح خود” توصیف شده است. استیون وایت و دایانا آگرون نقش های اصلی را بازی کردند.

در سال 2016 اعلام شد که جک اوکانل نقش الکساندر مک کویین طراح لباس را در فیلمی بیوگرافی بر اساس خون زیر پوست بازی خواهد کرد. فیلمساز انگلیسی اندرو هیگ قرار بود کارگردانی کند. در سال 2017، اوکانل و هیگ اظهار داشتند که دیگر در پروژه حضور ندارند.

در 8 ژوئن 2018، مستند McQueen به نویسندگی و کارگردانی Ian Bonhôte و Peter Ettedgui در بریتانیا منتشر شد. این مستند توسط هارپرز بازار به عنوان “در میان دقیق‌ترین، حساس‌ترین و تکان‌دهنده‌ترین مستندها توصیف شد. با استفاده از مجموعه‌های او به عنوان سنگ بنا، این مستند شامل مصاحبه‌های صریح با همکاران، دوستان و حتی خانواده مک‌کوئین است که برای افرادی که دوستش داشت به نام لی شناخته می‌شد.

این فیلم به خوبی مورد بازبینی قرار گرفت و امتیاز 84 را در وب‌سایت جمع‌آوری منتقدان متاکریتیک به دست آورد که نشان‌دهنده «تحسین جهانی» است، و همچنین امتیاز 99 درصدی را در Rotten Tomatoes، با نظر اجماع منتقدان، «الکساندر مک کویین طراح لباس» نگاهی صمیمی، با منبع خوب و کلی تکان دهنده به زندگی جوان و حرفه ای درخشان ارائه می دهد که به طرز غم انگیزی کوتاه شد.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

پیمایش به بالا